Muhteşem Bir Hafızam Var, Her şeyi En İnce Detayına Kadar Hatırlayabiliyorum


Annemin karnındayken babamla yaptıkları kavgayı bile hatırlıyorum. Ailem, her şeyi en ince ayrıntılarına kadar hatırladığımı söylüyor. İlk başta benim bir dahi olduğumu düşündüler. Ve hatta bu bir süre kavga etmeyi bırakmalarını sağladı. Ben de ebeveynlerimin normal davranmalarını sağlamanın en iyi yolunun onları hafızamla etkilemeye devam etmek olduğuna karar verdim. Tek sorun, inanılmaz hafızamın sorunlar çıkarmaya başlamasıydı. Mesela okulda bazen derslere konsantre olamıyordum çünkü beynim çok fazla anıyla doluydu. Bir gün, bir hafta, bir ay hatta yıllar önce yaşananları hatırlayabiliyordum. Hayatımın her gününü hatırlayabileceğimden oldukça emindim.

Gelin size şaşırtıcı hafızamdan bahsetmeye devam edeyim. Bir gün teyzemi görmek için yola çıktık. Ailem nihayet onunla ve kuzenimle tanışma zamanının geldiğini söyledi. Sadece bir saat uzaklıkta yaşıyor olmalarına rağmen ailem çocukluğumun büyük bir kısmında sanki çok uzaktalarmış gibi davrandılar. Bence annem kız kardeşini pek sevmiyor. Yolculuk esnasında bir anda ben bebekken de buradan geçmiştik dedim ve babam bir anda arkasına dönüp bana baktı. Daha sonra anneme ne demek istedi diye sordu. Annem ise daha önceden teyzemin evine ait bir fotoğrafı görmüş olabileceğimi söyledi. Ama görmemiştim. Sadece hatırladım. Hatta o güne ait başka şeyler de hatırladım. Mesela annem oraya gidip gelirken ağlıyordu. O esnada ise teyzemin evine gelmiştik. Biz içeriye girerken annemin üzgün olduğunu gördüm. Sorunun ne olduğunu sorduğumda bana sadece gülümsedi. Ama bu gerçek bir gülümseme değildi. Buna emindim.
Teyzeme gider gitmez canım sıkıldı. Zihnim ise hatıraları yine karşıma çıkardı. Annem yine bir bebek gibi ağlıyordu. O esnada kuzenim geldi ve neyin var diye sordu. Sıkıldığımı söyleyince elimden tuttu ve beni çatı katına götürdü. İşte sonunda beni heyecanlandıracak bir şey. Sessizce çatı katına doğru gittik. Sessizdik çünkü kuzenimin çatı katına çıkması yasaktı. Merdiven dik ve karanlıktı. O esnada çok korktum ve panikledim. Küçük bir dalgınlık sonucu ise merdivenden aşağıya düştüm. Bacağım çok acıyordu ve ağlamaya başladım. Ailem ise beni hemen hastaneye götürdü. Ama hastaneye gitmek istemiyordum. Babam niye gitmek istemediğimi sorduğunda. Hayır, daha önce hastanedeyken, her şey çok aydınlık ve soğuktu diye yanıt verdim. Aslında öncesinde karanlık ve sıcaktı. Ama sonra sanki bir pencere açıldı ve kar fırtınası gibi bir şey oldu. Sonra her şey beyazlaştı ve soğudu. Annem ise beni kucağına aldı. Bu anlattıklarımdan sonra annem bana baktı ve doğum anından mı bahsediyorsun diye sordu. Evet gerçekten de doğum anımı hatırlıyordum. Ama annem verdiğim cevaba çok kızdı ve bir daha sakın bu söylediklerinden kimsenin yanında bahsetme dedi.  

Çok korkmuş olsam da hastaneye gittim ve bacağım alçıya alındı. Sonraki birkaç hafta ise gerçekten benim için çok zordu. Çünkü annem sürekli sinirli bir şekilde hafızamın aslında mükemmel olmadığını, beni sürekli yanılttığını ve yalan söylediğimi anlatmaya çalıştı. Babam ise daha sakindi ama söylediği şeyler annemle aynıydı.
Daha sonra ise en büyük korkum gerçekleşti ve ailem beni bir psikiyatriste götürdüler. Bana iflah olmaz bir yalancı olduğumu ve mutlaka tedavi olmam gerektiğini söylediler. Ailem dahi olduğumu düşünürken bir anda kafayı yemiş olduğumu düşünmeye başlamışlardı. Bu noktaya nasıl gelmiştik. Kaçmak istiyordum. Ama nereye?
Mecburen psikiyatriste gittim. Ailem psikiyatriste yalanlarımın kontrolden çıktığını abartarak anlattılar. Söyledikleri hiçbir şeyin doğru olmadığını bağırarak söylemek istiyordum. Psikiyatrist, benden anlatmamı istediğinde ise ailemin tersi şeyler söylemekten korktum ve sadece sustum. İlk seanstan sonra sürekli psikiyatriste gittim. Verdiği ilaçlar ise sürekli uyuşuk ve uykulu hissetmeme neden oldu. Sonrasında okulda derslerim kötüleşti ve işin kötüsü aileme inanmaya başladım. Evet ben söylediğim yalanlarla kafayı yemiştim. Eğer iyileşemezsem, akıl hastanesine yatmam gerekti.
Liseye başladığımda ise içtiğim haplar yüzünden hayalet gibiydim. Derslerim çok kötüydü ve hiç arkadaşım da yoktu. Bir sabah ilaçlarımı almayı unuttum ve okulda inanılmaz bir gün geçirdim. Öğretmenlerim derslerde gösterdiğim performanstan, arkadaşlarım ise enerjik halimden etkilenmişlerdi. Hatta bir öğretmenim tartışma grubuna katılıp ülkenin her yerini seyahat ederek tartışmalara katılmamı önerdi. İlk başta bu öneri hiç hoşuma gitmedi. Ama biraz düşününce neden olmasın dedim ve tartışma grubuna katıldım. İlaçlarımı ise kullanmamaya başladım. Ailemin durumu fark etmemesi için zihnimi sürekli kontrol altında tutmaya çalıştım. Tartışma grubuna katıldığımı anlamasınlar diye ise okuldan sonra ek derslere katıldığımı söylüyordum.
Benim için her şey çok iyi gidiyordu. Derslerim, arkadaşlarım, tartışma grubu her şey olması gerektiği gibiydi. Birkaç ay sonra bir tartışma turnuvasına katıldım. Peki rakibim kim oldu dersiniz? Kuzenim. Onu ilk gördüğümde panikledim ama yine de tartışmaya başladık. Ama hafızam yine beni zorlamaya başlamıştı. Neyse ki kuzenimi gördükçe zihnimde canlanan hatıraları zorda olsa bastırabildim ve kazanan ben oldum. Birinciydim. Bu muhteşemdi.

Kuzenimle yarışmadan sonra birlikte vakit geçirdik. Gelecek planlarımızdan, ailemizden, arkadaşlarımızdan ve daha birçok şeyden bahsettik. Çok keyifliydi. Hatta muhteşem bir hafızam olduğunu söyledi. Daha sonra telefonlarımızı aldık ve görüntülü konuşma sözü vererek ayrıldık. İlerleyen günlerde kuzenimle defalarca görüştük. Hatta hoşlandığımız kişilerden bile bahsettik. Onunlayken zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. Kısa sürede en yakın arkadaşım olmuştu. Her şey çok güzeldi. Ta ki annem içmediğim ilaçları bulana kadar.
Annem bana büyük bir yalancı olduğumu söyleyip duruyordu. Hem de bu sefer yalanlarım başka bir boyuta ulaşmış. Annem hemen psikiyatriste tekrar gitmem gerektiğini söyledi. Ben ise tekrar aynı kötü şeyleri yaşamak istemiyordum. Onu iyi olduğum konusunda ikna etmeye çalıştım. Ama annem sürekli beni tehdit etti. Ya psikiyatriste gidecektim ya da kuzenimi bir daha görmeyecek hatta tartışma grubundan ayrılacaktım. Annemi ikna etmek için o kadar çok ağladım ki artık gözyaşlarım kurudu.
Tam o anda hafızam yine beni ele aldı. Bebektim ve annemin kucağında ağlıyordum. O esnada ise teyzemdeydik. Sonra arabaya bindik ve yanımdaki bebek koltuğunun boş olduğunu fark ettim. O an tüm taşlar yerine oturdu. Kuzenim aslında benim kardeşimdi. Her şeyi hatırladım. Beraber doğmuştuk. Hepsini anlatmaya başladım. Annem ise ağlıyor ve sürekli susmam gerektiğini söylüyordu. Babam ise her şeyi net bir şekilde anlatmaya başladı.
Annem sürekli bir kız çocuğu olsun istiyormuş. İkiz bebeklere hamile olduğunu öğrenince ise çok üzülmüş ve kız kardeşiyle gizli bir anlaşma imzalayarak, erkek kardeşimi ona vermiş. Bir daha da asla oraya gitmemiş. İnanabiliyor musunuz? Annemin yalanı hayatımı mahvetti. Hem sadece benim hayatımı da değil. Erkek kardeşiminki de mahvolmuştu.
Bir süre annemi affetmekte zorlandım. Ama sonunda affettim ve ailemiz genişledi. Artık teyzemle, erkek kardeşimle, annem ve babamla mutlu bir ailemiz var. Çok mutluyum. En iyisi de artık kimse beni yalancılıkla suçlamıyor. Aksine muhteşem bir hafızam olduğunu söylüyorlar.



Hangi emoji bu yazıya uygun?

Komik Komik
0
Komik
Korkutucu Korkutucu
0
Korkutucu
Şaşırtıcı Şaşırtıcı
0
Şaşırtıcı
Harika Harika
0
Harika
Üzücü Üzücü
0
Üzücü
Trend Trend
0
Trend

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Choose A Format
Personality quiz
Series of questions that intends to reveal something about the personality
Trivia quiz
Series of questions with right and wrong answers that intends to check knowledge
Story
Formatted Text with Embeds and Visuals
List
The Classic Internet Listicles
Open List
Submit your own item and vote up for the best submission
Video
Youtube, Vimeo or Vine Embeds